تا دور از آن نگار دلارا نشسته ایم

رخ از همه نهفته و تنها نشسته ایم

بودیم ما بکوی وفا همنشین و لیک

او رفت و ما هنوز همانجا نشسته ایم

آشفته خاطریم ز طوفان حادثات

مانند موج، بر سر دریا نشسته ایم

از داغ سینه سوز دلم کس خبر نشد

دور از نظر چو لاله به صحرا نشسته ایم

بر من مبر ز ترک کمانت گمان بد

بال و پرم شکسته که از پا نشسته ایم

در وحشت سیاهی این شام دیرپای

تا سر زند سپیده ی فردا نشسته ایم

در گلشن امید به جز خار و خس نماند

محنت زده به ماتم گلها نشسته ایم

باز آ و بین که بهر نثار تو "صالحی"

جانرا به کف گرفته مهیا نشسته ایم