1051

گرچه رفتی ز دلم حسرت روی تو نرفت

در این خانه به امّید تو باز است هنوز

عماد خراسانی

884.از طرف ندای عزیز

دم به دم حلقه اين دام شود تنگتر و من
دست و پايي نزنم خود ز كمندت نرهانم
سرپر شور مرا نه شبي اي دوست به دامان
تو شوي فتنه ساز دلم و سوز نهانم
ساز بشكسته ام و طائر پر بسته نگارا
عجبي نيست كه اين گونه غم افزاست فغانم
نكته عشق ز من پرس به يك بوسه كه داني
پير اين دير جهان مست كنم گر چه جوانم
گر ببيني تو هم آن چهره به روزم بنشيني
نيم شب مست چو بر تخت خيالت بنشانم
كه تو را ديد كه در حسرت ديدار دگر نيست
"آري آنجا كه عيان است چه حاجت به بيانم؟

عماد خراسانی

833

اشکها آهسته ملغزند بر رخسار زردم

آرزو دارم روم جایی که دیگر بر نگردم

شاه مرغان چمن بودم ولی چون بوم بیدل

ناله ای گر داشتم در گوشه ی ویرانه کردم

روز وشبها رهسپر گشتند و افزودند دائم

شامها داغی به داغم روزها دردی به دردم

عهد کردم این پریشانی دگر با کس نگویم

گفت آخر با تو دردم اشک گرم و آه سردم

میروی و میروم پیمانه گیرم تا ندانم

من که بودم؟ یا چه بودم؟ یا چه هستم؟ یا چه کردم؟

عماد خراسانی

771

دلم آشفته ی آن مایه ی نازست هنوز

مرغ پر سوخته در پنجه ی بازست هنوز

جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید

دل بجان آمد و او بر سر نازست هنوز

گرچه بیگانه ز خود گشتم  و دیوانه ی عشق

غافل از حسرت ارباب نیازست هنوز

خاک گردیدم و بر آتش من آب نزد

یار،عاشق کش و بیگانه نوازست هنوز

گرچه هر لحظه مدد میدهم چشم پر آب

دل سودا زده در سوز و گداز است هنوز

همه خفتند بغیر از من و پروانه و شمع

قصه ی ما دو سه دیوانه دراز است هنوز

گرچه رفتی ز دلم حسرت روی تو نرفت

در این خانه به امّید تو باز است هنوز

این چه سوداست "عمادا" که تو در سر داری

وین چه سوزیست که در پرده ی سازست هنوز؟

عماد خراسانی

761

سه ساعت است نگارا در انتظار توام

سه ساعتی که در آن عمر و روزگار گذشت

سه ساعت است ولی گوییا که در این باغ

هزار بار خزان آمد و بهار گذشت

اگرچه سخت گذشته ست شکوه ای نکنم

هزار شکر که در انتظار یار گذشت

عماد خراسانی

406

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم

از چه با دشمن جانم شده ام دوست؟ ندانم

غمم اینست که چون ماه نو انگشت نمایی

ورنه غم نیست که در عشق تو رسوای جهانم

دمبدم حلقه ی این دام شود تنگ تر و من

دست و پایی نزنم خود ز کمندت نرهانم

سر پر شور مرا نه شبی ای دوست به دامان

تا شوی فتنه ی ساز دلم و سوز نهانم

ساز بشکسته ام و طایر پر بسته نگارا

عجبی نیست که اینگونه غم افزاست فغانم

آن لئیم است که چیزی دهد و باز ستاند

جان اگر نیز ستانی ز من این دل نستانم

بار ده بار دگر ای شه خوبان که بترسم

تا قیامت به غم و حسرت دیدار بمانم

مرغکان چمنی راست بهاری و خزانی

منکه در دام اسیرم چه بهارم چه خزانم

ترسم اندر بر اغیار برم نام عزیزت

چه کنم بی تو چه سازم؟ شده ای ورد زبانم

آید آن روز "عمادا" که بینیم که تو گویی

شادمان از دل و دلدارم و راضی ز جهانم

عماد خراسانی

399

عمر آن بود که در صحبت دلدار گذشت

حیف و صد حیف که آن دولت بیدار گذشت

آفتابی زد و ویرانه ی دل روشن کرد

لیک افسوس که زود از سر دیوار گذشت

خیره شد چشم دل از جلوه ی مستانه ی او

تا زدم چشم به هم مهلت دیدار گذشت 

برو ای ناصح مجنون ز پی کار دگر

نقش بر آب مزن کار من از کار گذشت

هرچه غم هست خدایا به دل من بفرست

که بلای دل ما از کم و بسیار گذشت

یاد آن صبح درخشنده که میگفت "عماد"

عافبت مهر درخشید و شب تار گذشت

عماد خراسانی