گنجواره ی ناب ترین اشعار ایرانی

^{بسوی ما گذار مردم دنیا نمی افتد}

^{کسی غیر از غم دیرین به یاد ما نمی افتد}

^{ز بس چون غنچه از پاس حیا سر در گریبانم}

^{نگاه من به چشم آن سهی بالا نمیافتد}

^{بپای گلبنی جان داده ام اما نمیدانم}

^{که می افتد به خاکم سایه ی گل یا نمی افتد}

^{رود هر ذره ی خاکم بدنبال پریرویی}

^{غبار من بصحرای طلب از پا نمی افتد؟}

^{نصیب ساغر می شد لب جانانه بوسیدن}

^{" رهی " دامان این دولت بدست ما نمی افتد}

^{رهی معیری}